Problem dziko żyjących kotów w miastach zdaje się przybierać coraz bardziej dramatyczny obrót. Miasto, które ma obowiązek chronić te zwierzęta, nie kwapi się z pomocą. Co roku ustalany jest budżet na jedzenie i leki dla kotów, są to jednak fundusze nie wystarczające.

Karmiciele, czyli grupa wolontariuszy, przeznacza prywatne pieniądze na leczenie, karmienie i sterylizację miejskich kotów. Poświęcają swój czas, aby ratować zwierzęta, przez co bardzo często spotykają się z agresją i potępieniem ze strony mieszkańców i opinii publicznej. Lokatorzy budynków, w których mieszkają dzikie koty, bywają okrutni i znęcają się nad zwierzętami. Drut kolczasty w mięsie, trutki na szczury, wnyki, strzelanie ze śrutówki to tylko niektóre metody na pozbycie się niechcianych lokatorów. Karmiciele na co dzień stykają się z ogromem cierpienia, ludzką znieczulicą i bezwzględnością. Trudno powiedzieć, co pcha ludzi do takiego zachowania. Często największy styczność z problemem okrucieństwa wobec zwierząt spotykamy w najbiedniejszych dzielnicach Warszawy, ale nie tylko. Koty mieszkają na terenie miasta wszędzie tam, gdzie tylko uda im się znaleźć schronienie. Są to stare kamienice, pustostany, osiedla z „wielkiej płyty”.

Wolontariusze nie oczekują od mieszkańców pomocy czy pieniędzy. Chcą mieć jedynie możliwość pomocy. Chcą móc wejść na teren osiedla czy do piwnicy, nakarmić i posprzątać kotom, zobaczyć czy nie są chore. Ale nawet i to spotyka się z brakiem przychylności. Dostęp do kotów zostaje odcięty, bywały przypadki, kiedy koty były zamykane w piwniczce i umierały tam z głodu.

Fundacja Karuna od lat zajmuje się problemem bezdomnych zwierząt, w tym kotów dziko żyjących. Mają one inny status prawny niż psy i nie można ich odwieźć do schroniska. W świetle prawa mogą żyć tam, gdzie chcą. Wszelkie przejawy agresji lub dręczenia tych zwierząt, są więc przestępstwem…

R.K.