Historia rasy Ragdoll ma swój początek w miasteczku Riverside w Californii, a datuje się ją na początek lat 60 ubiegłego wieku. Powstanie tych wspaniałych zwierząt owiane jest pewną tajemnicą. Właściwie możemy mówić bardziej o legendzie tej rasy, niż o udokumentowanych faktach. Odkrywczyni tych wspaniałych kotów - Ann Baker, stworzyła wiele niewiarygodnych opowieści (m.in. iż koty te mają w sobie geny szopów, a nawet geny ludzkie oraz że są „ostatnim ogniwem łączącym człowieka z kosmitami”). Ragdoll to jedyna rasa kotów o opatentowanej nazwie własnej, co również zawdzięczamy ekscentrycznej Ann Baker.

A fakty....?

Nazwa Ragdoll, ang. szmaciana lalka, wzięła się od niezwykłej cechy wykazywanej przez te stworzenia - brane na ręce rozluźniały mięśnie, wiotczały, sprawiając wrażenie szmacianej laleczki.

Za matkę wszystkich Ragdolli uważa się półdziką kotkę o imieniu Josephine, która była białym, półdługowłosym kotem. Na początku kotka żyła na wolności i nikt się nią nie interesował, dopóki nie wpadła pod samochód. Sąsiedzi Ann Baker (opiekunki kotki), pracowali na miejscowym uniwersytecie i zajęli się jej leczeniem. Zwierzę udało się oswoić na tyle, by można było do niej podejść. Pierwszy miot po wyleczeniu zwierzęcia okazał się inny od pozostałych. Kocięta były ufne i przyjazne, pozbawione agresji, różniły się charakterem od starszego rodzeństwa. Można je było brać do woli na ręce, a przy tym wykazywały niezwykłą cechę - wiotczały im mięśnie, co sprawiało, iż luźno „zwisały”.

Na przestrzeni lat dokonywano kojarzeń z różnymi rasami i mówi się, że Ragdolle pochodzą z krzyżowań kotów birmańskich, perskich oraz burmańskich, a wszystkie kocięta rodzą się białe. Pierwsze Ragdolle zostały sprowadzone do Polski w roku 2001 przez Panią Zofię Jankowską.

Ragdolle są przedstawicielami największych kocich ras. Są to koty półdługowłose, a ich puszyste futerko w dotyku przypomina chłodny jedwab. Zjawiskowe są ich niebieskie oczy. Występują w trzech odmianach umaszczenia: colourpoint, mitted oraz bicolour; w kolorach tradycyjnych: czarnym, niebieskim, czekoladowym, liliowym, a także w tzw. kolorach nowych: rudym, kremowym, szylkretowym (tylko kotki) i pręgowane.

Ragdolle to bardzo spokojne koty. Duże, muskularne ale troszkę „niezgrabne” nie zawsze dokładnie wymierzą cel i okazać się może, iż przejście ze stołu na kanapę, niestety zakończy się przysłowiową fiaskiem. Obce im będą harce po firanach i wdrapywanie się na wysokości.

Ich cierpliwość (i bynajmniej nie chodzi o mit rzekomej odporności na ból) jest wielka, pozwolą nosić się na rękach. Ragdolle to koty grzeczne i bardzo eleganckie w obyciu. Towarzyszą opiekunowi dosłownie wszędzie, nie będąc przy tym natarczywymi. Nie musimy oganiać się od Ragdolla, jak od przysłowiowej „natrętnej muchy” - w mig zrozumie, że to nie ta chwila na czułości. Doskonale sprawdzi się w rodzinie z dziećmi, ponieważ jest towarzyski, miły, spokojny, cierpliwy i bardzo kontaktowy. To kot idealny i dlatego też rasa ta uznawana jest jako wyjątkowo predysponowana do felinoterapii. Dla dorosłych Ragdoll stanie się cichym towarzyszem, przy którym wszelkie troski odejdą w zapomnienie. Wszystkich zrelaksuje swoją łagodnością, niebieskim, hipnotycznym spojrzeniem i kocim mruczandem, gdyż mruczeć potrafi wspaniale i donośnie.

Z innymi zwierzętami zaprzyjaźni się stosunkowo szybko i często zdarza się widok przedstawiciela tejże rasy leżącego w psim towarzystwie. Ze względu na towarzyskość Ragdolli, starajmy się nie fundować mu bardzo długich godzin samotności. Jeśli mamy możliwość, sprawmy mu na towarzysza drugiego kota. Pamiętajmy jednak, że to my ludzie jesteśmy w pełni odpowiedzialni za wychowanie naszych zwierząt, kształtowanie ich charakterów i wzajemnych relacji w domu. Należy dbać o to, aby wszyscy nasi podopieczni czuli miłość, troskę i akceptację, a wtedy wszystko się uda.

M.S.G.

Lidia Sajnog