4 września w Warsaw Polo Club w Jaroszowej Woli pod Warszawą odbyły się zawody BMW Trophy. Mecze rozpoczęły się w samo południe, pogoda i publiczność dopisały. W zawodach startowali zawodowi gracze z Argentyny i Polski na najwyższym poziomie.

Jaroszowa Wola jest prywatnym klubem polo usytuowanym w pięknej okolicy ok 30 kilometrów od Warszawy. Miłośnicy królewskiego sportu zjeżdżają się z całej Polski w sezonie wiosenno letnim na zawody i treningi. W ciągu roku na terenie WPC odbywają się mecze krajowe i międzynarodowe. Klub powstał w 2006 roku stworzony przez państwa Tokarczyków. Tomasz Tokarczyk od lat gra w polo, zna więc ten świat od podszewki. Impreza BMW Trophy pokazała, że Jaroszowa Wola jest pięknym i przyjaznym miejscem nie tylko dla koni, ale też dla ludzi.

Kilka słów o grze w Polo.

REGUŁY GRY

Opanowanie reguł polo zawartych w grubej księdze zajmuje zawodnikom około 3 lat. Sprowadzając je tylko do podstawowych narzędzi należy wspomnieć o: boisku, piłce, kijach i koniach.

"W zależności od podłoża boiska wyróżnia się 3 rodzaje polo: polo na trawie, arena polo na syntetycznej nawierzchni i polo na śniegu. Klasyczne polo na trawie jest rozgrywane na boisku wielkości prawie 10 boisk do piłki nożnej (260m x 120m). Wówczas drużyny liczą sobie 4 zawodników. Niesamowicie widowiskowe, przypisane znanym kurortom zimowym jak np. szwajcarskie St. Moritz jest polo na śniegu. W takich pojedynkach podstawową różnicę stanowi piłka, która jest jaskrawo pomarańczowa. Z uwagi na ogromne koszty utrzymania boiska w tradycyjnym polo coraz bardziej popularne staje się arena polo, które jest rozgrywane na specjalnej nawierzchni, doskonale amortyzującej nacisk kopyt. Wówczas drużyny są dwu-trzyosobowe, a boisko ma wymiary od 30 do 50 m szerokości i od 60 do 100 m długości, gra natomiast bardziej dynamiczna i widowiskowa. Celem rozgrywki polo jest wbicie piłki do bramki rywala za pomocą kija zwanego malletą. Kije od początku historii polo są wykonane z bambusa. Wielokrotnie próbowano znaleźć inny materiał, ale bezskutecznie. Mimo postępu technologicznego bambus okazał się niezastąpiony. W pojedynku uczestniczą 2 drużyny poruszające się konno. W meczu rozgrywane jest od 4 części, zwanych czakerami (ang.chukker), każda z nich trwa 7 minut 30 sekund, a w przypadku arena polo 6 minut i 30 sekund. Jest to dokładnie tyle, ile Polo Pony bez ryzyka może wykorzystywać do maksimum swoją prędkość i zwrotność. Każda następna minuta gry jest już zbyt mocno odczuwalna dla konia. Podczas meczu zawodnicy zmieniają konie w trzyminutowej przerwie między czakerami, dlatego jeden gracz powinien posiadać przynajmniej 2, a najlepiej 4 konie. Wtedy można rozegrać 4 części meczu. W polo wykorzystuje się specjalną odmianę koni tzw. polo ponies. Są one mniejsze, ale bardzo silne i zwrotne. Konie do polo maja przystrzyżone grzywy i związane ogony, aby uniknąć zaplatania kija we włosia w czasie gry. Ich nogi są zabezpieczane przed urazami specjalnymi ochraniaczami i bandażami. Najlepiej sprawdzają się wierzchowce między 6 a 15 rokiem życia, bo wtedy osiągają odpowiednią dojrzałość do gry. W czasie rozgrywek pełno roboty mają też luzacy, którzy muszą rozprężyć i przygotować wszystkie konie. Grę rozpoczyna sędzia rzucając piłkę między dwie drużyny ustawione na środku boiska. W rozgrywkach polo, w uproszczeniu, chodzi o to aby wbić drużynie przeciwnej jak najwięcej bramek. Stanowią ją dwa słupki ustawione w odległości 7,3 m od siebie. Bramka pozbawiona jest siatki i poprzeczki więc gol pada gdy piłka przejdzie na dowolnej wysokości pomiędzy słupkami. Ciekawostką jest to, że stronę gry zmienia się po każdej zdobytej bramce. W czasie gry dozwolone jest:
- zaczepianie kijem o mallet przeciwnika
- zderzanie się koni
- wypchnięcie przeciwnika poza linię
- przejęcie piłki.

Aby zapewnić graczom i koniom możliwie największe bezpieczeństwo każda z tych akcji jest dokładnie opisana w zasadach gry. Bardzo szczegółowe wytyczne definiują też sposób poruszania się graczy po boisku i zasady pierwszeństwa („right of way” i „line of the ball”). Cała gra w polo oparta jest właśnie o „line of the ball” czyli linię po jakiej porusza się uderzona piłka oraz jej potencjalne przedłużenie. Gracz, który uderzy piłkę, nabywa prawo pierwszeństwa i żaden inny jeździec nie może przekroczyć przed nim linii gry. Ale może podążać za piłką z dowolnej strony linii. Dwaj gracze jadący na przeciwko siebie mogą jechać wyłącznie po dwóch stronach linii, tak aby mogli bezkolizyjnie uderzyć piłkę. Po każdym uderzeniu, gdy piłka zmienia kierunek, powstaje nowa linia gry. Większość fauli i kar wynika z niepoprawnego czyli niebezpiecznego przekroczenia „line of the ball”. Łamanie zasad, a przede wszystkim powodowanie niebezpiecznych sytuacji w grze podlega karom, których jest aż dziesięć. Najczęściej stosowane kary to rzuty karne wykonywane z różnych odległości od bramki. Najbardziej surowa kara to dyskwalifikacja zawodnika. Przeciwnicy mają prawo do obrony rzutów karnych (niektórych). Członkowie drużyny mają do wykonania określone zadania. Gracze numer 1 i 2 to napastnicy z tym, że z numerem 1 gra zazwyczaj najmniej doświadczony zawodnik. Numer 3 to obrońca, ale jego zadaniem jest również przechwycenie piłki i posłanie jej napastnikom. Długie strzały wymagają dużych umiejętności i precyzji, dlatego w tej roli występuje najczęściej najbardziej doświadczony gracz. Czwarty jeździec jest obrońcą. Zawodników łatwo rozpoznać po numerach nadrukowanych na koszulkach. Zależnie od sytuacji jaka rozgrywa się na boisku, role jeźdźców mogą się zmieniać w trakcie gry, gdyż nadrzędnym celem jest zdobycie bramki. Zawodnicy starają się ocenić w jakim kierunku potoczy się piłka i zajmują pozycje, aby ją przejąć. Nad poprawnością rozgrywek czuwają: arbiter, dwóch sędziów na koniach oraz jedna osoba mierząca czas. W ważnych rozgrywkach wyznaczani są również sędziowie bramkowi. Oprócz nakładania kar mogą oni również przerwać grę jeśli stwierdzą uszkodzenie sprzętu lub rzędu końskiego, zagrażające bezpieczeństwu konia lub jeźdźca.

KONIE DO POLO

Konie używane do polo, jak mawiają specjaliści, powinny charakteryzować się szybkością koni pełnej krwi, inteligencją arabów i zwrotnością rasy quarter horse. Wymaga się od nich wytrzymałości, odwagi, posłuszeństwa, równowagi i umiejętności natychmiastowego reagowania na sygnał jeźdźca. Dawniej, w rozgrywkach brały udział kuce („polo pony”), ale w latach 20-stych XX wieku wycofano limit wzrostu. Obecnie konie do polo mierzą około 152 cm w kłębie. Są to z reguły krzyżówki koni pełnej krwi z amerykańskimi quarter horse lub argentyńskimi criollo. Obie te rasy używane są przez kowbojów (w Argentynie „gauchos”) do pracy z bydłem. Idealny koń do polo wyróżnia się szlachetną głową, cienką, lekko wygiętą szyją, stosunkowo drobnym ciałem, muskularnym zadem, prostymi, wytrzymałymi nogami i twardymi kopytami. Umaszczenie nie jest istotne. Wszystkie te cechy są niezbędne ze względu na szybkość gry, częste zatrzymania i zmiany kierunków podczas meczu. Najlepsze konie polo pochodzą z Argentyny gdzie gra ta trafiła na bardzo podatny grunt. Rynek koni polo w argentynie oblicza się na podobnym poziomie co przymysł turystyczny.

WYPOSAŻENIE JEŹDŹCA

Zawodnik polo ubrany jest w strój do jazdy konnej. Bezwzględnie musi nosić kask. Ochronna maska na twarz, okulary i kamizelki są zalecane. Buty do polo są z reguły zrobione z brązowej skóry, ale bywają też czarne. Na kolana jeździec zakłada skórzane ochraniacze. Dopuszczone są ostrogi – muszą być zaokrąglone, aby nie raniły konia. Jeźdźcy mogą też używać palcatów lecz tylko w czasie, gdy piłka jest w grze. Jednak najważniejszym elementem wyposażenia jest mallet, służący do uderzania piłki. Mallety, na pierwszy rzut oka podobne, różnią się między sobą. Długość kija zależy od wysokości konia i jeźdźca. Waga główki oraz giętkość malleta zależą od preferencji zawodnika oraz strzałów jakie najczęściej oddaje. Bardziej giętkie kije służą do posyłania piłki na dalszą odległość. Trzonek, najczęściej bambusowy, o długości do 1,5 m (1,3 m = 52 cale) poddawany jest obróbce mającej zapewnić mu wytrzymałość i pożądaną giętkość. Główka malleta zrobiona jest z różnego rodzaju specjalnie utwardzanego drewna.

RZĄD KOŃSKI

W polo używa się siodeł płaskich, bez poduszek. W galopie jeźdźcy często anglezują po to by odciążyć konia. Jazda w pełnym siadzie byłaby dla koni zbyt męcząca, a z kolei półsiad utrudniłby graczom szybką reakcję. W polo stosuje się uzdy wędzidłowe: pelham lub gag. Pelham używany jest w polo z zastosowaniem dwóch par wodzy. Górna wodza służy do prowadzenia konia. Dolna pozostaje na lekkim kontakcie i używana jest tylko w razie potrzeby. Dodatkowymi elementami kiełzna są: łańcuszek i pasek podbródkowy. Pelham wywiera ucisk na język, krawędzie żuchwy, wargi i kark. Gag, inaczej mówiąc wędzidło dźwigowe, powoduje unoszenie głowy konia oraz ucisk na jego język, żuchwę, wargi i kark. Dźwignię tworzą: kawałek skóry lub metalowy pręt przechodzące przez kółka wędzidła i łączące się z jednaj strony z paskami policzkowymi, a z drugiej z wodzami. W tym przypadku również stosuje się dwie pary wodzy. Konie bezwzględnie muszą mieć ochraniacze na nogach oraz zaplecione ogony.

Tekst pochodzi ze strony WPC:

http://warsawpoloclub.pl

R.K.