Starzejący się pies jest narażony na ryzyko wielu dolegliwości. Różnorodne czynniki wpływają na pogorszenie się kondycji naszych czworonożnych przyjaciół. I dlatego też należy bacznie czuwać nad stanem podopiecznego, by nie tylko mieć pewność, iż jego zdrowiu nic nie zagraża, ale także móc wykryć potencjalne choroby przed pojawieniem się ich objawów klinicznych. Zdiagnozowanie pierwszych oznak starości, to idealny moment, by wprowadzić optymalną dietę uwzględniającą potrzeby seniorów, zadbać o witalność oraz prawidłową pracę organizmu, zmodyfikować tryb życia (uwzględniając poziom aktywności dostosowany do możliwości wiekowych).

Należy zwrócić uwagę na każdy możliwy aspekt związany z nową fazą w życiu psa. Po pierwsze warto ochronić masę mięśniową (zwłaszcza siłę i napięcie). Starsze psy mają mniejsze zapotrzebowanie energetyczne, co wiąże się ze spadkiem ruchliwości (nagły [sic!] brak zainteresowania zabawą czy spacerem jest najprawdopodobniej oznaką zmiany chorobowej). Silna budowa masy ciała nie byłaby możliwa bez układu stawowego (umożliwia ruchy ciała, sprawność i zwinność). Pamiętajmy, że choroby stawów są trudne do rozpoznania (zwykle rozpoznaje się je w zaawansowanym stadium!). Symptomy takie jak: sztywny chód, trudności ze wstawaniem i poruszeniem się po odpoczynku (wskakiwaniem, zeskakiwaniem), zaniedbana sierść, niechęć do głaskania, utrata apetytu, rozdrażnienie, mogą wynikać z bólu. Ważnym jest, aby odpowiednio wcześnie zadbać o stan układu kostno – szkieletowego oraz przestrzegać higieny ruchu.

Po drugie, niezmiernie istotna jest prawidłowa dieta. Starsze czworonogi mają wrażliwy układ pokarmowy. Zatem każda nowinka żywieniowa musi zostać wprowadzona z rozwagą (najlepiej poprzedzić ją konsultacją lekarską). Dzienne dawki muszą być dostosowane do poziomu aktywności i zdolności trawiennych danego psa. Nieprawidłowe żywienie może doprowadzić do: chorób układu krążenia i oddechowego, wzrostu poziomu tłuszczu we krwi, cukrzycy, gorszej jakości okrywy włosowej, obniżonej odporności. Warto precyzyjnie kontrolować jakość podawanego pożywienia i zadbać o to, by był on dopasowany do zapotrzebowania psiego seniora (jeśli zachodzi taka potrzeba, można podzielić „całodniową” porcję na kilka mniejszych posiłków). Nadwaga jest bardzo niebezpieczna dla zdrowia starszego psa – powoduje zwiększone zagrożenie przy wykonywanych zabiegach chirurgicznych oraz podawaniu narkozy, większe zużycie mazi zmniejszającej tarcie między powierzchniami stawowymi itd.

Po trzecie psi senior może mieć problemy z dolegliwościami przyzębia. Płytka nazębna składa się głównie z drobnoustrojów. Pozostawiona na powierzchni zębów może ulegać mineralizacji tworząc kamień nazębny i prowadzić do zapalenia dziąseł (stan zapalny może przenieść się na inne organy doprowadzając w fazie skrajnej do poważnego zatrucia), a nawet uszkodzenia tkanek utrzymujących ząb w zębodole (i w konsekwencji ich utraty). W większości przypadków choroba przyzębia przebiega w sposób utajony i brak jest wyraźnych sygnałów, wskazujących na to, iż czworonogowi coś dolega (dlatego też tak ważna jest codzienna profilaktyka). Do oznak alarmujących należą: przykry zapach wydychanego powietrza, żółto – brązowy kamień na zębach, krwawienie z dziąseł, unikanie zabawy przy użyciu jamy ustnej, wypadanie zębów, zmiana zachowania, nadmierne ślinienie, wypadanie pokarmu z jamy ustnej, połykanie całych kawałków pokarmu. Przy pierwszych sygnałach, iż cos się nie tak, jak powinno, należy bezzwłocznie udać się lecznicy.

Po czwarte w okresie dojrzałości psy narażone są na ryzyko chorób związanych z sercem i układem moczowym. Wydolność  serca ulegnie pogorszeniu. Niezbędne zatem staje się wzbogacenie diety psa w odpowiednie składniki mineralne, takie jak: sód, fosfor, potas i magnez. Ważne staje się też uzupełnienie pokarmu o substancje odżywce – na przykład kwasy tłuszczowe EPA/DHA, L – karnityna. Straszy pies nie powinien być narażony na zbyt wielki wysiłek fizyczny. Warto o tym pamiętać podczas spacerów, szczególnie zimą i latem. Objawy kliniczne chorób układu moczowego są zróżnicowane i czasami trudne do rozpoznania. Symptomy, które powinny zaniepokoić opiekuna to: częste oddawanie moczu w małych ilościach lub brak jego oddawania, częste wylizywanie okolic cewki moczowej, dłuższe pozostawanie w pozycji do oddania moczu, parcie lub objawy wskazujące na bolesność podczas oddawania moczu, różowe zabarwienie moczu świadczące o obecności krwi, oddawanie moczu w nietypowych miejscach, utrata apetytu. Jednym słowem wszystkie zachowania dramatycznie odbiegające od normy są wskazaniem do udania się po poradę (dla zobrazowania: jeśli pies nagle zaczyna mało pić lub siusia w nocy).

By zmniejszyć ryzyko najczęstszych chorób, powinniśmy zadbać o naszego pupila już w wieku szczenięcym. Odpowiednie żywienie, dieta oparta na proporcjonalnych ilościach i wartościowych składnikach, wysoki poziom aktywności, opieka lekarza weterynarii, to sposoby na zdrowego i szczęśliwego psiego seniora. Starość może być równie pięknym etapem w jego rozwoju. Konsekwencja, odpowiednia motywacja i właściwe postępowanie są kwestią kluczową. Warto zatem dołożyć wszelkich starań, aby psiak był jak najdłużej w dobrej kondycji.

Z.G.