Wiek dojrzały jest takim stadium w rozwoju czworonogów, w którym należy im się nieco odmienne traktowanie. Potrzebują od swoich opiekunów zainteresowania, ale przede wszystkim opieki dostosowanej do ich potrzeb, zdrowia i kondycji. Senior nie może sobie pozwolić na te same aktywności czy czynności, jak chociażby szczenię lub psiak w wieku 4 lat. Pomimo, iż proces starzenia się jest procesem naturalnym (odbywa się już na poziomie komórkowym), czasami pierwsze objawy albo symptomy mogą pozostać niezauważone. Warto pamiętać, że jest to kolejne stadium w rozwoju zwierzęcia, należy zatem zachować zdrowy rozsadek. To okres, w którym naszemu podopiecznemu należy się więcej uwagi i zaangażowania, jednak nie należy rezygnować z dotychczasowych aktywności – ruch jest remedium na zdrowe stawy, mięśnie i kości.

Starzenie się to tak naprawdę wiele różnych zmian następujących po sobie. Wszystko zależy od psiaka, z którym mamy do czynienia – u jednych pierwsze oznaki starości będą zauważalne wcześniej, u innych później. Ma na to również wpływ: rasa (niektóre cieszą się długim życiem – pudel, whippet), wielkość (psiaki ras małych żyją dłużej niż przedstawiciele ras olbrzymich), żywienie (prawidłowej diety bogatej w składniki odżywcze), czynniki środowiskowe (warunki utrzymania pupila mają niebagatelne znaczenie). Oczywiście, pomimo wielu różnic osobniczych pośród psów, da się wyszczególnić pewne typowe objawy pojawiające się wraz z wiekiem – spadek witalności oraz aktywności, pojawienie się siwych włosów (zwłaszcza w okolicy pyska oraz oczu), trudności w poruszaniu się, zapotrzebowanie na większą ilość snu.

Zmiany obejmują także wnętrze psiego organizmu, a więc napięcie i siła mięśni ulegną pogorszeniu, stawy stracą swą ruchomość, co przełoży się na spadek kondycji. Przewód pokarmowy stanie się wrażliwy, a więc każda zmiana w diecie może wywołać liczne zaburzenia. Problemy stomatologiczne oraz alergiczne (zwłaszcza alergie skórne, utrata elastyczności okrywy włosowej oraz jej jakości) nasilą się. Rzecz jasna, nie należy ulegać panice i poczytywać któregokolwiek z objawów jako wybitnie alarmującego. U psów wyżej wymienione zmiany występują po ukończeniu przewidywanej (nie jest jasno sprecyzowana i wyliczona co do miesiąca) długości życia.

Aby rozwiać wszystkie wątpliwości, należy udać się do lekarza weterynarii – wszystkie wspomniane symptomy mogą towarzyszyć także jednostkom chorobowym, zatem jeśli zaobserwujemy niepokojące objawy, najlepiej bezzwłocznie udać się do najbliższej lecznicy w celu konsultacji.

Z.G.