Kot turecki Van jest odmianą tureckiego kota angorskiego. Rasa ta często bywa nazywana kotem kurdyjskim, ze względu na to, iż rejon jeziora Van to dawne centrum kultury przodków obecnych Kurdów.

Koty tej razy żyły w izolacji oraz w dość specyficznych warunkach klimatycznych. Rozwinęły niespotykane u innych kotów cechy. Zwierzęta w naturalnym środowisku korzystały z każdego dostępnego źródła pożywienia. Nauczyły się polować na ryby. Nie boją sie wody i uważają ją na normalne środowisko, potrafią pływać i „nurkować” - kot potrafi zanurzyć całą głowę, gdy atakuje przepływającą rybę. Życie nad jeziorem wymusiło na Vanach zmiany w budowie futra i łap. Ich okrywa włosowa jest szybko obsychająca, a łapy mają większy fałd skóry. Płynący kot „rozczapierza” pazury, a skóra między nimi napina się, tworząc coś na kształt "płetwy". Vany wymieniają futro w zależności od pory roku. Ponieważ jest to rejon srogich zim, ich okrywa zimowa jest puchata. Latem puchaty podszerstek jest tracony i Van „chudnie”.

Turecki Van jest kotem białym o specyficznym oznaczeniu. Jego białe futro zdobią jedynie dwie plamy na głowie oraz kolorowy ogon. Hodowlany wzorzec ustalony w latach siedemdziesiątych wskazywał, że plamy winny być symetryczne i nie opadać poza linię oka oraz nie wchodzić na ucho. Nie też łączyć się. Kolor pręgowanego ogona powinien rozpoczynać się od nasady lub trochę wyżej. Dodatkowe plany są dopuszczalne, jednak wpływa na ocenę sędziowską. Drugą ważną cechą Vanów jest kolor oczu. Dopuszczalne są oczy bursztynowe, błękitne i dwukolorowe (jedno błękitne, drugie bursztynowe).

Oprócz obowiązującego wzorca hodowlanego, odnaleźć można w literaturze informację o tzw. „Świętym Kocie” znad jeziora Van. „Prawdziwy” Van jest zupełnie biały, z jednym okiem błękitnym, a drugim zielonym.

Vany od setek lat korzystały z ludzkich siedzib. Jezioro Van było również domem dla ludzi od ponad 2000 lat. Można przyjąć, że rasa ta zawsze żyła w symbiozie z człowiekiem. Młode koty zaczynają poszukiwać kontaktu z ludźmi. Jest to zachowanie zdumiewające. Zbudowana więź potrafi być zaskakująco silna.

Van zachował swoje kocie instynkty. Jest kotem łownym, odważnym i ciekawskim. Kocięta mają dużo energii, którą pożytkują na zapasy i gonitwy. Dorosłe osobniki spędzają dużo czasu na drzemkach, najlepiej na kolanach swojego opiekuna. Van wybiera jednego Pana, z którym nawiązuje nić porozumienia. Nie zawsze jednak jest to osoba, która go karmi.

Jest to obecnie gatunek ściśle chroniony i zagrożony wyginięciem. Władze tureckie podjęły starania o jego odtworzenie. Uznano go za dobro narodowe i niejako „wizytówkę” Turcji. Wywóz kotów jest zakazany.

Źródło:

http://www.turecki_van.koty.tasdj.pl/